Chińcz: Porozumienie bez Przyszłości

Powołany niedawno ruch społeczny Porozumienie dla Przyszłości okazuje się Porozumieniem bez Przyszłości. Jego długi okres wylegania przekłada się wprost proporcjonalnie na jego skuteczność. Nie ma to jednak nic wspólnego z powolnością Tadeusza Mazowieckiego, bo ta była konkretna i rzeczowa, a raczej z powolnością i rozmemłaniem meduzy. Nie wiadomo co to, nie wiadomo do czego. Wiadomo natomiast, że nie należy jej dotykać żeby się nie poparzyć.

Artykuł opublikowany w Kreatura.net i na stronie Chincz.pl

 

Mam wiele zastrzeżeń do powoływania jakichkolwiek ruchów. Już sama zbitka "powołanie ruchu" jest nielogiczna, bo ruch można inicjować, a nie powoływać. Cecha ruchu społecznego jest też oddolność, samoczynność i wynikajaca z nich dynamika. A tu mamy do czynienia z mozolnym wykluwaniem się jakiejś poczwarki, która przeradza się w potwora pożerającego przybranych rodziców. Wracając jednak do definicji samego ruchu społecznego:

"Ruch społeczny to forma zbiorowego, spontanicznego działania pewnych kategorii społecznych lub zbiorowości zmierzającego do określonego celu i często do wywołania zmiany społecznej.
Ruchy społeczne nie tworzą skomplikowanych struktur organizacyjnych, jednakże w sytuacji, gdy mają możliwość wpływu na władzę i mogą nie tylko postulatywnie głosić potrzebę zmiany, lecz także zmianę tę wprowadzać, wówczas następuje ich instytucjonalizacja, przy czym same przekształcają się w rozbudowane organizacje, np. partie polityczne. Znaczna część ruchów społecznych jednak rozpada się." [źródło: wikipedia]

Już na podstawie powyższej definicji ruchu społecznego widać, że to co powstało nie jest ruchem, a więc tym samym nie przerodzi się w cos zinstytucjonalizowanego, czyli w ugrupowanie polityczne, bo dane wstępne są błędne. Mamy coś na wzór szkodliwego mutanta z trzema głowami: Rosatiego, Borowskiego i najmniej widoczną Kuźniak. Na szczęście przynajmniej w informacjach oficjalnych podano, że nie jest to ruch partyjny tylko "osobowy" zrzeszający poszczególnych członków organizacji, a nie całe organizacje. Taka nadzieja dla Partii Demokratycznej, że nie zostanie pochłonięta przez tego samozjadającego się potworka.

Biorąc pod uwagę brak spontaniczności osób go tworzących (poza głowami), która jest niezbędna przy powstawaniu ruchów, jest nadzieja, że zostanie on w miejscu, w którym się to jajo rozbiło. Porozumienie dla Przyszłości nie wywołuje żadnych większych emocji, nie dlatego, że nie ma co zaproponować, bo propozycje ma sensowne, ale dlatego, że nie zaspokaja żadnych palących potrzeb, nie potrafi też na potrzeby medialne wyprodukować żadnego zagrożenia, przeciwko któremu trzeba by się było jednoczyć. Ruchy społeczne powstają w opozycji do czegoś, z chęci zmiany wynikającej z dyskomfortu i niezadowolenia społecznego, czego najbardziej brakowało w polskim krajobrazie w momencie tworzenia PdP - jako obywatelka powiem - na szczęście, jako polityk - niestety. Porozumieniu dla Przyszłości brak spektakularności. Jest bezpłciową inicjatywą wynikającą z konsensusu pomiędzy lewica a liberałami - demokratycznym centrum - mającym zadowolić każdego, czyli nikogo. Tym sposobem pomimo najlepszych życzeń wydaje się to niestety bardziej Porozumieniem bez Przyszłości, niż dla Przyszłości.

Idee są słuszne, ale zbyt wypośrodkowane i ułożone, żeby wzbudziły emocje niezbędne do zainicjowania ruchu społecznego. Budzą większe emocje co do słuszności jego powoływania niż co do jego rozwoju. Na evencie inauguracyjnym porównano go do ruchu społecznego Solidarności. Życzenie jak najbardziej zrozumiałe, ale niestety nieporównywalne, bo jak na razie nie pasuje żaden z elementów ruchu społecznego do "tego czegoś", co tak naprawdę nie wiadomo czym jest. Poza oczywiście tym, że ma być trampoliną dla kilku osób w wyborach do europarlamentu, która jednak po pierwszym sondażu wydaje się bardzo króciutka.